ಸಂಚಿಕೆ - ೧೨

ರಥ

      ನಾನು ಒಂದು ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಕಿವಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಶಬ್ದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಮನೆಯಿಂದ ಕಾಲನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದುವರೆದೆ. ಮುಂದೆ ಒಂದು ಮನುಷ್ಯ ಆಕೃತಿ ಮುಂದೆ ಬಂತು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ.

ನಾನು : ಏನದು?

ಮನುಷ್ಯ ಆಕೃತಿ : ಯಾರೋ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಪ್ರವಚನ ಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಐದು ದಿನ ಪ್ರವಚನ ಮಾಡಿ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹಣವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬರುತ್ತಾರಂತೆ. ಅವರ ಮಠದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೂತನ ರಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ.

ನಾನು : ನಾನು.. ಓ, ಹೌದಾ? ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿ. ಜನರು ಟಿವಿ ಮೊಬೈಲ್ ನಂತಹ ಮಾಧ್ಯಯಮಗಳಿಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. (ಹಾಗೆ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೇಳುವ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಆನೆಯಾಕಾರದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರು ಖಂಡಿತು. ಅದು ಯಾರದ್ದು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ರಾಕೇಶ್ ಆಗಮಿಸಿದ. ಅವನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದೆ ಇದು ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಕಾರಂತೆ.)

ರಾಕೇಶ್ : ಹೌದು

ನಾನು : ಇದರ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು (ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ).

ರಾಕೇಶ್ : (ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿ) ೨೧ ಲಕ್ಷ (ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲ ಜನರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ರಥ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ಬೇಕಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಊರೂರು ತಿರುಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಎಂದರು. )

ನಾನು : ಅವರೇಕೆ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು.

ಜನರು : ರಥ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಿಸಬೇಕಲ್ಲ.

ನಾನು : ಅವರು ಊರೂರು ತಿರುಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಡಲುಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಜನರು : ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ರಥ ಮಾಡಬೇಕು.

ನಾನು : ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಕಾರು ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಯದ್ದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾ ನಿಮಗೆ

ಜನರು : ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾನು : ೨೧ ಲಕ್ಷ,

ಜನರು : ಅದಕ್ಕೆ ಏನಾಯಿತು.

ನಾನು : ರಥ ಮಾಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಬೇಕು

ಜನರು : ೧೫ ಲಕ್ಷ

ನಾನು : ಅವರ ಕಾರು ೨೦ ಲಕ್ಷ ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನ ಈಗ ಮಾರಿದರೂ ೧೮ ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದಾದಂತ ಕಾರು. ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ರಥ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಆದಿತಲ್ಲ. ನಂತರ ಹಣವಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಭಕ್ತರು ಕೊಡಿಸಿದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಕಾರನ್ನು

ಜನರು : ಅವರಿಗೆ ಓಡಾಡಲು ಬೇಡವೇ ಕಾರು.

ನಾನು : ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾರೆ ಆಗಬೇಕೆ? ೨ ಲಕ್ಷ ಕಾರು ಆದರೆ ಸಾಲದೇ,

ಜನರು : ಅವರಿಗೂ ಆಸೆ. ದೊಡ್ಡ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಬೇಕು ಎಂದು.

ನಾನು : ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ಆಸೆ ಬಿಡಬೇಕು. ನಂತರ ಅರಿಷಡ್ ವರ್ಗಗಳಾದ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಮದ, ಮತ್ತರ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮೀರಬೇಕು. ಆಗ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಜನರು : ನೀನು ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತೀಯಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಹಮ್ಮು ನಿನಗೆ.

ನಾನು : ಹಾಗಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ನೋಡಿ. ಸ್ವಾಮಿಯಾಗುವುದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವುದಕಲ್ಲ, ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಿಸಲು. ಅದಕ್ಕೆ...

ಜನರು : ಅಂದ್ರೆ

ನಾನು : ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ರಥಕ್ಕೆ ೧೫ ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಓಡಾಡಿದರೆ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೈ ಮೇಲೆ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಟ್ಟೆಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದಂತೆ. ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದವನಿಗೆ ಆಸೆ ಇರಕೂಡದು. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಆಗಿ ಹೋದಂತಹ ಪವಾಡ ಪುರುಷರು, ಶಿವಶರಣರುಗಳೆಲ್ಲ. ಬಸವಣ್ಣಾದಿಗಳೆಲ್ಲ. ಉಪ್ಪರಗಿಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ರಥದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಬರಿ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫರು. ಗುರು ಗೋವಿಂದ ಭಟ್ಟರು, ಗರಗದ ಮಡಿವಾಳಪ್ಪನವರು, ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸೋತಿತು ಎಂದು ತನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ತಾನೇ ಕೈಯಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹೀಗೆ ಆಸೆ ಇದ್ದರೆ ಅವರು ಕುದುರೆಯ ಸಾರೋಟದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. (ಎಂದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಬೆಪ್ಪಾದರೂ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹೋದೆ.)

ರವಿ ಆ. ಮ., ಎಂ.ಎ. ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷ, ಎಸ್.ವಿ.ಪಿ. ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗ