ಸಂಚಿಕೆ - ೦೯

ಸಹಾಯ

      ಒಂದು ಸಹಾಯ ಏನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಆ ದಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನ ಕಡೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ನಾನಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದರು. ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತಿದ್ದ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಘಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೆ ಅವರಿಗೆ ಸೀಟು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟೆ, ಅವರು ಬೇಡ ಅಂದರು ನನ್ನ ಮನಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿದೆ. ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನನ್ನ ಫೋನ್ ಹಾಗು ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೋನಿಗೆ ಬ್ಲೂಟೂತ್ ಕನೆಕ್ಷ ಮಾಡಿದೆ. ಪೋನನಿಂದ ಸುಮಧುರ ಹಾಡುಗಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣ ದೂರವನ್ನು ಸಂಗೀತ ಮಯವಾಗಿಸಿತು. ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಬಂದು ಟಿಕೇಟ್ ಕೇಳಿದರು. ಜೇಬಿನಿಂದ ಹಣ ತೆಗೆಯಲು ಕೈ ಹಾಕಿದಾಗ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಟಿಕೇಟ್ ಆಯಿತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಆಯಿತು ಎನ್ನಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸರ್ ಅವರೆ ನನ್ನ ಟಿಕೇಟ್ ತೆಗಿಸಿದ್ದರು. ಹಣವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಆಗ ಯಾವ ಭಾವ ಮೂಡಿತೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಯರ್ ಫೋನ ಕಿವಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿ, ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆವು. ತಂಗುದಾಣ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಳಿಯಲು ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ನನ್ನ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿ ನನಗೆ ನೀಡಿದರು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಇಳಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದೆವು.

      ಅವರು ಒಂದು ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ನಾನು ಮುಂದಿನ ಎಡಗಡೆಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇನು. ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ಆಗಲು ನನ್ನ ಟಿಕೇಟ್ ಅವರೇ ತೆಗೆದರು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಣ ಉಳಿತಾಯ ಆಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವರ ಸಹಾಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ದೇವರು ಮತ್ತೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲೆಂದು ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಸಿದರು. ಸೀದಾ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಎದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಸೀಟು ಕೊಟ್ಟೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಸೀಟು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅತಿಯಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗುವುದು ಬೇಡ ಅನಿಸಿತು. ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಎದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಸೀಟು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅವರ ಮಾನವೀಯತೇ ಏಕೆ ಭಂಗ ಪಡಿಸಲಿ ಎನಿಸಿತು. ಕೊನೆಗು ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾಗಿರುವ ಸ್ಥಳ ಬಂತು. ನಾವು ಇಳಿದೆವು. ನಮ್ಮ ದಾರಿಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಹೊರಟೆವು.

ಶ್ರೇಯಸ್ ಬನ್ನಡ್ಕ, ಎಂ.ಎ. ದ್ವಿತೀಯ ವರ್ಷ, ಎಸ್.ವಿ.ಪಿ. ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗ