ಸಂಚಿಕೆ - ೦೨

 ನಿಸರ್ಗದ ಮೌನ ಗೀತೆ

ಆಕಾಶದಲಿ ತೇಲಾಡುವ ನೀಲಿಮೆಯು,

ಅನಂತದ ಕರೆ ನೀಡ:

ಭೂಮಿಯ ಮಡಿಲಲಿ ಅರಳುವ ಹಸಿರು.

ಜೀವನದ ಗುಟ್ಟು ಹೇಳುವೆ.

ಗುಡ್ಡಗಳೆಬ್ಬಿಸುವ ಮೌನ ಭಾಷೆಯು,

ಯುಗಗಳ ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆ:

ಅಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡುವ ತಂಪೆಂಬ ತಂಗಾಳಿಯು, 

ಮನದ ತಳಮಳವ ತೀಡಿದೆ.

ಝುಳುಝುಳು ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ನುಡಿಗಳು, 

ಕಾಲದ ಲಯವ ಹಾಡಿದೆ:

ಕಲ್ಲುಗಳ ಸವೆಸಿ, ಬಂಡೆಯ ಸರಿಸಿ, 

ತನಗೆ ದಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣದ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶಕೆ, 

ಹೂವೊಂದು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುತ್ತಿದೆ:

ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನವ ಮರೆಸಿದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು.

ದೂರದ ಕನಸ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿವೆ.

ಚಕನ ಕೂಜನದಿ, ಕೋಗಿಲೆಯ ಸ್ವರದಿ, 

ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ನಾ ಒಂದು;

ಮರದ ಬೇರಿನಲಿ, ಎಲೆಯ ತಿರುಳಿನಲಿ, 

ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಕಾಣುವೆ.

ಭೂಮಿಯ ಈ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಜೀವಜಾಲದ ಜಾಲದಲ್ಲಿ, 

ನಾನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಕಣ:

ಆದರೂ ಈ ವಿಶ್ವದ ಪ್ರತಿ ಅಣುವಿನಲ್ಲಿ, 

ನನ್ನದೆ ಆಳದ ಸ್ಪಂದನ.

ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನೀನು ದೈವದ ರೂಪವು.

ಸತ್ಯದ ಸಾರವು ನೀನೆ, 

ನಿನ್ನಲಿ ಲೀನವಾಗುವದೇ ಪರಮ ಸುಖವು, 

ನಿಸರ್ಗದ ಮೌನವೇ ನನ್ನ ತತ್ವವೇ.

ನೇತ್ರಾವತಿ, ಎಂ.ಎ. ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷ, ಎಸ್.ವಿ.ಪಿ. ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗ